Kurucu Başkan

İsmail SAYGILI

Bey-der e neden gerek duyuldu?

İnsanın yaşamını yönlendiren psikoloji, kuşkusuz içinden geldiği ve ne mensubu olarak yaşadığı toplumsal kesimlerin kültürel , sosyal ve ekonomik sorunlarıdır.Bu anlamda beni de “emekçi” insanların, gerek işçi gerekse köylü olarak var olan , toplumsal yapı içinde çoğunlukla istismar edilenler olarak dert olmuşlardır.Nitekim eğitim ve öğretim sonucu edindiğim formasyonla , bu kitlenin hizmetinde olmaya ,sosyoekonomik bilincin gelişmesine katkılı olmaya çalıştım.

Bir sosyal siyasetçi olarak ; demokrasiye olan inancımla, demokratik örgütlenmeye ve eğitime özenle dikkat ettim.Çünkü : demokrasiye en çok işçi ve köylünün ihtiyaç duyduğuna inanıyor , görüyordum.

Demokratik toplumsal yapının oluşabilmesi için , her şeyden önce eğitim gerekliydi.Feodal anlayışların egemen olduğu Türkiye gibi az gelişmiş ülkelerde bir de feodal burjuva anlayışı gelişmiştir.Bu nedenle , demokrasiye rağmen emekçi insanların özel korunması gerekliydi.

Öyle ki: emekçi insanları samimiyetle dert edinenler de onlara rağmen onlar için mücadele etmektedirler,Öncelikle o kesimlerin , yetişkin eğitimi anlayışıyla eğitilmeleri , Özel sorunlarının bilincine vardırılmaları gerekmekteydi.Ancak bu yolla egemen çıkanlar yerine kendilerinin bilincine varırlar, egemenlerin telkin ettiği siyaset ayırımı yapmadan ,işçi ve köylü olarak birbirlerine ve dolayısıyla yurttaş olarak birbirlerine dayanışmaya muhtaç olduklarını anlayacaklardı.

Bu ; hem kendileri istismar eden baskın anlayış ve hem de ortak yara ve dayanışmadan yoksun olma nedeniyle, hemen hemen olanaksız gibidir.Çünkü; kentlerde sanayi toplumu mensubu gibi yaşayanların birer ayağı köyde olduğu için, fabrikayla tarla arasında ikilem içindeydiler. Bu nedenle de Türkiye’de ,literatürde edildiği düzeyde ,fakir-fukara denen emekçi anlayış ve dayanışması gelişemiyor.

Daha temel eğitim ve öğreti sorununu çözememiş bir Türkiye’nin yetişkin eğitimini gerçekleştirmesi hiç beklenemezdi.Dolayısıyla aynı kaderi paylaşanların kendi dertlerini-sorunlarını , kendilerinin çözmesi gerekiyor.Çağı anlayacak bir eğitim, yetişkinler eğitimi anlamında mutlaka gerçekleşmesi lazımdı.Ki bu, atasözümüzde ifade edildiği gibi “Hayat mektebinde okumak “ idi.

Eskide ,”Köy odaları” bu anlamda eğitime görevini yerine getirirdi.demokratik sistem içinde ise , köy odaları yerine “Demokratik kitle örgütleri” bu anlamda işlevli olmaktadırlar.

İşte Böylesi düşüncelerle ; demokratik kişi ve kurumların susturulduğu 12 Eylül sonrası süreçte ; İstihdam güvencesi veya iş güvenliği açısından , sudan çıkış balık konumuna düşen emeğiyle çalışan insanları koruyucu çalışmaların yapılmasını gerektiriyordu.Özellikle belediyelerde çalışan şoförler , diğer işçilerden çok daha ağır sorumluluk ve riskler altındaydılar. Çünkü ; kullandıkları araçlar, pahalı araçlardı , ve sürekli trafik içinde olduklarından kazalar ve bu nedenle tazminat hapis riski ile karşı karşıya idiler. Bu nedenle bu türden çalışanlara koruyucu bir şemsiye açmak gerekiyordu . Ve ; İstanbul , bir tek belediye haline getirildiği ve tüm şoförlerin de iş alıp bıraktığı Yenikapı Garajında ,korku içinde bir toplantı düzenledim. Sorunları sıraladım.İETT ‘de gerçekleştirdiğimiz şekilde, İstanbul Belediyeleri İşyerlerinde Çalışan Şoförler için bir “ Koruma, Eğitim , Yardım” derneğinin kurulmasın yararını anlattım.

Konu, büyük ilgi buldu.Heyecan Yarattı.Kısa zamanda tüzük çalışmalarını sonuçlandırdık.Ve 12 Eylül’ den sonra ilk sendika şubesini açmayı başaranlar olarak, belki de ilk derneği de kurduk.Böylece kısa adı BEY-DER olan demokratik kuruluşu gerçekleştirdik.

Bu idealin gerçekleşmesinde , engin katkıları olanları unutmak mümkün değildir.Örneğin ; 1950-1988 döneminde aktif sendikacılık yaptığı halde, kooperatif yoluyla edindiği bir daireden başka varlık bırakmayan işçi davasının sevdalısı genel başkan Hüseyin PALA’ yı rahmetle anıyorum.Keza ,Bey-Der’ in oluşmasına yürekleriyle katılan , Hıdır Yıldız , Bülent Yılmazkan , Aziz Çatalkaya , Seyit Ateş , Ali Bektaş , Ali Reçber , Mehmet Kurt , Cevat Ocak , Cevat Murtaza , Mehmet Keklik ve adlarını sıralayamadığım arkadaşları şükranla anıyorum.

Bey-Der ‘ in kuruluşunu müteakip gerçekleşen toplu iş sözleşmelerine , o günkü işkolu sendikalarının akdettiği tüm sözleşmelere , şoförlük özelindeki sorunlarla ilgili özel maddeler koymayı gerçekleştirdik.Hem işvenin hem de Bey-Der ‘in maddi-manevi yardımlarını ilkeleştirdik.

Kuruluş amacımız açısından eksik kalan bir konu ; Belediyelerin şoför alımlarını objektif ölçülere bağlamak ve işe başlatmadan araçları tanıtıcı bir eğitimin (hem psikoteknik ve hemde kamu hizmeti ile trafik konularında ) verilmesini zorunlu kılmak idi .Ki bununla ilgili fizibil çalışmayı yaptık, İşkolunda kurulu tüm sendikalara , farklı partilere mensup olan tüm belediye başkanlarına ,bir proje olarak sunduk. Belediyelerden oluşan üçlü bir “ işe alım , eğitim ve intibak “ müdürlülüğünün kurulmasını önerdik.Üçlü bir anlaşmayla oluşacak bu kurumun , “kamu kurumu” nitelikli olarak işlevli olması için büyük çabalarda bulunduk.

Ne var ki Belediye ve Sendika başkanları ( yada kurumları ) , bize katkıdan kaçındılar. Ve bu ihtiyaç, bugünde sürmektedir.

Emeğiyle geçinilmeyi , en büyük onur sayan biri olarak ; en büyük dünyevi kazancın , ayırım gözetmeksizin insanlara yardım ve hizmet etmek olduğuna inanıyorum.Bu nedenle; ölünceye kadar demokrasinin tüm kurum ve kurallarıyla işlemesine , bunun olması için gerekli olan toplumsal bilincin gelişmesine , yetişkin eğitimin her koşulda sürdürülmesine ve demokratik örgütlenme bayrağının yükseltilmesine çalışacağım. İsimsiz çalışmaların çoğalmasına ,takdir olunmasına ,yurttaşlık hak ve sorumlulukların çağdaşlaşmasına katkı yapanlara… sevgi ve saygı sunacağım.

Ülkesiyle milletini bölünmez bir vatan sayarak demokratik, sosyal hukuk devletinin gerçekleşmesi için verilen emeklere selam olsun.

İsmail Saygılı